Verloren foto's Capa terecht

60 Jaar Magnum, én een koffer met zoekgeraakte negatieven van Capa boven water. Dat is nog eens een goed jubileum. Op de site van NRC is het hele verhaal te lezen.

Interessant om te lezen dat de naam is afgeleid van Capa's favoriete drankje. Wie doet er mee met fotobureau Zoladkowa Gorzka?

The making of een slideshow

Het idee om van Jeugdherberg Ockenburg een slideshow te maken zat al een paar weken in mijn hoofd. Nu is het ook gevormd richting het eindresultaat.

Heb vandaag de laatste beelden opgehaald die ik van de week had gemaakt. Heb net in mijn videoprogramma wat beelden op een rijtje gezet. Beetje uitgeprobeerd welke volgorde werkt (is uiteindelijk van buiten naar binnen, van redelijk herkenbaar naar totale destructie).

En ook de overgangen. Wilde eerst als een soort ‘flits’ de foto met de totale destructie tussendoor monteren, maar dat werd toch te irritant. En het uiteindelijke tonen van deze foto niet voldoenend genoeg. En die foto was geen goede afsluiter.

Ik kies ervoor om het te beamen op een muur op de academie. De vergankelijke/tijdelijke projectie van een vergaand gebouw op een wit geschilderde muur waar je nog wel de gipsen bouwblokken doorheen ziet. Vind ik wel een mooi gegeven.

Als kijker kun je niet bij één foto stil blijven staan. Ik dicteer de snelheid waarmee de beelden aan je voorbij trekken. Je kunt niet lang genieten van een mooi beeld, voordat je het weet, sta je alweer oog in oog met een beeld waarin het gebouw nog verder is afgetakeld. Dat symboliseert de onmacht die de destructie van dit gebouw bij mij teweeg brengt. Iedere keer als ik er kom is het er weer slechter aan toe. Iedere keer schrik ik weer. En ik kan het niet tegenhouden, het wordt steeds erger.

Of ik er nog audio onder ga monteren weet ik niet. Moet morgen maar even uitproberen wat dat wordt.

Heb vandaag gesproken met Dirk-Jan Visser. Was interessant. Hij zei dingen die ik een paar jaar geleden deed, maar nu eigenlijk ben vergeten/heb afgeleerd. Gaf ook hele bruikbare tips in selecteren. En hij wees op de zere plek van de binnenvaartschippers. Waarom kon niemand anders mij dat eerder vertellen? Het is zo voor de hand liggend..

Maar goed. Heb me meteen aangemeld bij Reuters en AP, want ik wil deze zomer een nuttig vakantiebaantje in Londen. Als het moet als stagiair, maar ik vind eigenlijk dat ik dat niveau ben ontgroeid. We zullen zien.

Inside info Katowice

Nou, ik heb mijn invalshoek voor Polen wel gevonden.. Schoot me te binnen dat een vriend van mij Pools (maar opgegroeid in Duitsland) is, dus ik dacht, laat ik hem eens vragen of hij het kent en waar het om bekend staat. Dit is zijn verrassende (en hilarische) antwoord:

"Do I know Katowice? I was born there!

It is the ugliest and most disgusting city in Poland. It is famous for its former coal mines, heavy and chemical industry as well as the highest rate of people suffering from cancer in the country. Three city in this region were called the "triangle of death" because it had the highest rate of dead-born or malformed children and the lowest life expectancy.

Of course, this is not as dramatic nowadays as it used to be, but it is still one of the most untouristy places in Poland. So if you want to take pictures of ugly houses and deserted factories, that's the place to be!"

Research Katowice

Erg summier qua info, maar ja, het is dan ook een photoblog: katowicedailyphoto.blogspot.com/
In ieder geval leuk om ff te kijken, en wellicht vinden jullie er aanknopingspunten voor onderwerpen.

Wat doe je aan?

Als je voor het eerst kennis gaat maken met je opa?


Mijn moeder heeft een paar weken geleden haar biologische vader gevonden. Ze werd hartelijk ontvangen, maar raar is het wel, als je ineens vreemden ontmoet die familie zijn.


Tijdens haar tweede bezoek mocht ik mee. Maar ja, wat moest ik in hemelsnaam aan? Niet te truttig. Niet te uitbundig. Niet te feestelijk. Niet te vrolijk. Niet te sloeberig. Gewoon ik. Wie ben ik? Aaaaahhh.. Wat wil ik die eerste keer van mezelf laten zien?



En ik vond het best wel eng, want er zouden ook 'ooms' en 'tantes' zijn.

Ik ben er voor mezelf niet over uit of ik dit verhaal als fotografie onderwerp wil gebruiken. Ik vind het iets te bruut om die mensen meteen een camera in het gezicht te douwen. En ik wil me er ook niet achter verstoppen, ik wil daar gewoon 'Mariska de kleindochter' zijn.

Maar het is echt een te mooi verhaal om zomaar aan voorbij te gaan. Ik zie dezelfde ogen als ik naar mijn opa en mijn moeder kijk. En hij staat haar dan echt met een twinkeling in zijn ogen aan te kijken. Blij dat na 58 jaar eindelijk zijn dochter boven water is.

Iedereen kent wel die tv programma's waar dit soort herenigingen worden georganiseerd. Maar wat gebeurt er daarna? Hoe leer je elkaar kennen? Hoe ongemakkelijk is het als er stiltes vallen? Hoe moet je reageren op familieverhalen? Wat vertel je over jezelf? Hoe voorzichtig ben je? Hoe vat je je leven van de afgelopen 58 of 30 jaar even samen?

Bij familie kun je normaal gesproken gewoon jezelf zijn. Maar in deze situatie ben ik me er toch heel erg van bewust dat mensen naar me kijken. Zich afvragen wie ik ben.

Ik vind het bijzonder dat het eindelijk is gelukt. Ik weet hoe belangrijk het voor haar was. Ik weet hoe zeer ze heeft getwijfeld, maar dan eens in de zoveel jaar toch weer de zoektocht voortzette. Ik weet hoe bang ze was voor afwijzing. Of dat hij al overleden zou blijken te zijn.

Ik weet hoezeer ze niet weet om met deze rollercoaster aan emoties om te gaan.

Ik vind het mooi en ben ontroerd en wil er voor haar zijn. En het eigenlijk ook voor haar vastleggen, deze mooie gebeurtenis. Maar alleen al tijdens het typen van dit verhaal word ik helemaal emo.

Teleurgesteld

Teleurgesteld was ik wel, toen ik bij Geert van Kesteren's Zambia! Zambia! in de Kunsthal was geweest.

Allereerst vond ik de ruimte echt heel jammer. Van Kesteren kreeg o.a. van de Kunsthal een financiering om dit fotoproject in Zambia te doen, maar het lijkt wel alsof ze bij het museum waren vergeten dat ze het dan ook nog moesten exposeren en hem dus maar in een klein hokje hebben gepropt.

Veel te kleine foto's (allemaal hetzelfde formaat) hingen in een veel te kleine en smalle ruimte in een soort fotostrip bijna aan elkaar geplakt. Daardoor ontstond een hinderlijke 'rijvorming', want je gaat toch van links naar rechts de foto's af, maar wordt dan of opgejaagd door de mensen naast je of geremd door de mensen voor je.

En door de lange, smalle ruimte en het kleine formaat van de foto's, was je wel gedwongen om er met je neus bovenop te staan. Even afstand nemen en op je gemak bekijken, lukte niet.

Er was tekst achter de foto's geschreven (groter dan de foto's), maar dit was echt helemaal niet te lezen. En verder had ik graag nog wat extra info bij sommige foto's, zoals deze, die onderdeel was van een mini serie binnen het geheel:













Daarnaast vond ik de foto's zelf ook tegenvallen. Toevallig hadden we een paar weken geleden tijdens de les van Michiel van Opstal de discussie dat je als fotograaf 'last' kunt hebben van de beelden die al in jee hoofd zit voordat je ergens heen gaat. Over Afrika kent iedereen wel de clichébeelden. Iedereen weet wel wat hij al in de media heeft gezien. En helaas zag ik veel van dit soort beelden terug bij Geert van Kesteren:













Maar nu ik zo mijn foto's nog eens goed doorloop, zitten er toch ook wel een paar juweeltjes tussen:


En voor de boekjesfetisjisten onder ons: er ligt een heel mooi (gratis) boekje bij de tentoonstelling. Zal ik wel een x meenemen naar school.

Al met al toch wel een expositie om even te gaan kijken als je van Van Kesteren houdt (alhoewel het de 8,5 euro niet echt waard is als je niet geïnteresseerd bent in Tinguely en Japanse potloodtekeningen van vogels. Het lukte mij niet om een studentenkorting te bedingen: "is tot 26 jaar" werd mij redelijk bits medegedeeld. Zonder vraag om leeftijd of legitimatie overigens).