Tijdsdocument

Altijd leuk, zo'n fotofilmpje voorzien van de stem van de maker. Magnum's Paul Fusco over zijn beleving van de Funeral Train serie.

Fusco maakte tijdens deze rit in 1968 zo'n 2.000 foto's tijdens de 8 uur durende treinrit van NYC naar Washington DC (die normaal 4 uur duurt) en werd gegrepen door de massale opkomst van omwonenden.

In september 2008 heeft Aperture het boek opnieuw uitgegeven en was er een expositie met niet eerder vertoond werk uit de serie. Het is een mooi tijdsdocument geworden, een dwarsdoorsnede van Amerika in de roerige jaren zestig.

Een kleine NYT reportage over Bobby Kennedy en de expositie van deze serie in juni van dit jaar.

Toch wat narigheid

Misschien was ik iets te zelfverzekerd na mijn eerdere successen. Ik vond dat 'straattuig' in mijn serie niet mocht ontbreken. En met dat bord was volgens mij de meest ontwapenende manier om hen aan te spreken. Maar het liep toch niet helemaal zoals ik had gehoopt.

Ik sprak een groepje aan fietsen sleutelende gasten aan. Een jaar of 15, 16, denk ik. Stuk of 7. Eentje wilde per se niet op de foto. En een andere begon mij uit te dagen. Dat ik er wel wat voor moest doen. Eerst over geld, toen insinueren over sex. Dat gastje dat niet wilde begon ineens of ik weleens had gehoord van een Cabo gang bang (is volgens mij een eufemisme voor de groepsverkrachtingen op Zuid). Intussen stond zijn vriend het kruis van mijn bord te betasten, aangemoedigd door kreten van zijn vrienden.

Of ik een vriend had (ja, uiteraard, zei ik). Dat die dan maar eens langs moest komen, dan zou hij hem wel in zijn buik steken (zei hij terwijl hij met een snelle beweging een mesje uitklapte).

Ik heb me uit de situatie gered door vooral niet bang te worden, bijdehante opmerkingen terug te plaatsen, en vooral erg naïef te blijven glimlachen. Gewoon doen alsof je het niet begrijpt (zodat hun dreigementen geen grip hebben) en over iets anders beginnen. En toen 'ging ik maar weer eens verder..'

Zo'n 10 minuten later belandde ik alweer in een rare situatie met andere straatschoffies. Twee gastjes van een jaar of 11 dit keer. Ze kwamen vrij resoluut op me af toen ik de kluswoningen stond te fotograferen. "Van waar kom je? Kom je Katendrecht zwartmaken? Waarom maak je foto's?".

Toen ik had uitgelegd wat ik kwam doen, en dat ik helemaal niet Kdrecht wilde zwartmaken, wilden ze wel op de foto. Maar toen dat klaar was, begonnen ze ineens te boksen tegen het bord en in het kruis van de foto te graaien.. Blijkbaar begrijpen ze niet helemaal hoe het werkt met gedrag en beeldvorming..

Ik heb die avond trouwens nog wel andere hele toffe foto's gemaakt. Maar die ga ik niet allemaal hier op de blog zetten.. Er moet toch nog wel wat nieuws overblijven voor de beoordelingen, he..

Op pad

Gister voor het eerst met mijn bord op pad geweest. Ik had alleen 's avonds tijd, en van tevoren vond ik dat niet zo'n relaxt idee. Er zouden helemaal geen andere klasgenoten op Katendrecht zijn, en dat vond ik ook best eng. Geen idee hoe het 's avonds zou zijn.

Uiteindelijk was het echt supertof. Iedereen reageerde heel leuk. De meesten wilden wel op de foto. En er kwamen meteen spontane gesprekken op gang over de buurt, hoe het is om er te wonen, over de reputatie, de komst van de nieuwe bewoners. Precies de onderwerpen die ik wilde bespreken/polsen, maar die ik niet zo botweg wilde aansnijden. Door dat gekke bord onder mijn arm, was meteen het ijs gebroken.


Het was ook lekker weer, dus er waren veel mensen op straat. De politie reed ook continu rond. Dat kwam eigenlijk over als zijnde overbodig. Het is een buurtje waar iedereen elkaar wel zo'n beetje kent. De sociale controle is op die manier vrij groot. Alhoewel ik betwijfel of mensen echt zouden helpen/ingrijpen als er wat gebeurt. Maar om dat echt te weten, ben ik er te weinig geweest.

In ieder geval heb ik een aantal fantastische platen geschoten. Het lijkt ook wel alsof Mini Me in iedere foto anders kijkt. Bij die grijpgrage neger lijkt het wel alsof ik een beetje als een boer met kiespijn sta te grijnzen, ha ha.. Echt fantastisch hoe hij helemaal into Mini Me is..

The making of..

Ik dacht dat bord effe snel in elkaar te plakken, maar dat viel behoorlijk tegen. Ben toch wel zo'n 5 uur fanatiek aan het knutselen geweest. Eerst een schaalmodel gemaakt voor het vouw- en toch staan-mechanisme. Intussen lag mijn alterego lekker op de bank te chillen..

Vooral het precies uitsnijden van het karton met mijn (botte) stanleymes was de hel. Maar goed, dan heb je ook wat. Enneh: echt op ware grootte he?

Maar welke foto dan?

Ik kwam er gewoon niet uit welke foto ik moet afdrukken voor dat grote bord. Ik wilde eigenlijk de niet glimlachende. Want dat was een beetje mijn houding tegenover Katendrecht. Ik voel me er niet op mijn gemak. Ik voel me er niet thuis. Ik vind het moeilijk om contact te maken met de mensen die er wonen. Zonder dat ik daar voor de academie naartoe gestuurd zou worden, zou ik dat namelijk ook niet doen. Dus ben ik maar even gaan fotoshoppen om te kijken welke versie van mij het best in de foto past. En ik kwam tot een verrassende conclusie. Die blije werkt gewoon veel beter. En het werkt beter met mensen dan in 'ruimten'.

En uiteraard kon ik het niet laten om ook een army of me te shoppen.. ha ha.. lijkt wel een invasie van aliens.

de shoot

Mischa heeft maar vast even wat plaatjes gemaakt voor een live size bord. Was erg grappig, vooral die wannabe hiphop pose, ha ha ha..

Paris of ik?

17 mei 08 - Tja, op zich vond ik het wel een grappig voorstel van Bart, mezelf fotograferen ipv Paris. Ik vond het ook wel erg grappig dat die garagehouder ineens met mij op de foto wilde ipv met haar. Maar het klopt toch niet helemaal bij mijn verhaal. Paris staat voor de nieuwe jup en de clash met de oude bewoners. Waar sta ik dan voor? Waarom zou ik mezelf daar in beeld willen brengen? Welke rol heb ik dan?