Wat doe je aan?

Als je voor het eerst kennis gaat maken met je opa?


Mijn moeder heeft een paar weken geleden haar biologische vader gevonden. Ze werd hartelijk ontvangen, maar raar is het wel, als je ineens vreemden ontmoet die familie zijn.


Tijdens haar tweede bezoek mocht ik mee. Maar ja, wat moest ik in hemelsnaam aan? Niet te truttig. Niet te uitbundig. Niet te feestelijk. Niet te vrolijk. Niet te sloeberig. Gewoon ik. Wie ben ik? Aaaaahhh.. Wat wil ik die eerste keer van mezelf laten zien?



En ik vond het best wel eng, want er zouden ook 'ooms' en 'tantes' zijn.

Ik ben er voor mezelf niet over uit of ik dit verhaal als fotografie onderwerp wil gebruiken. Ik vind het iets te bruut om die mensen meteen een camera in het gezicht te douwen. En ik wil me er ook niet achter verstoppen, ik wil daar gewoon 'Mariska de kleindochter' zijn.

Maar het is echt een te mooi verhaal om zomaar aan voorbij te gaan. Ik zie dezelfde ogen als ik naar mijn opa en mijn moeder kijk. En hij staat haar dan echt met een twinkeling in zijn ogen aan te kijken. Blij dat na 58 jaar eindelijk zijn dochter boven water is.

Iedereen kent wel die tv programma's waar dit soort herenigingen worden georganiseerd. Maar wat gebeurt er daarna? Hoe leer je elkaar kennen? Hoe ongemakkelijk is het als er stiltes vallen? Hoe moet je reageren op familieverhalen? Wat vertel je over jezelf? Hoe voorzichtig ben je? Hoe vat je je leven van de afgelopen 58 of 30 jaar even samen?

Bij familie kun je normaal gesproken gewoon jezelf zijn. Maar in deze situatie ben ik me er toch heel erg van bewust dat mensen naar me kijken. Zich afvragen wie ik ben.

Ik vind het bijzonder dat het eindelijk is gelukt. Ik weet hoe belangrijk het voor haar was. Ik weet hoe zeer ze heeft getwijfeld, maar dan eens in de zoveel jaar toch weer de zoektocht voortzette. Ik weet hoe bang ze was voor afwijzing. Of dat hij al overleden zou blijken te zijn.

Ik weet hoezeer ze niet weet om met deze rollercoaster aan emoties om te gaan.

Ik vind het mooi en ben ontroerd en wil er voor haar zijn. En het eigenlijk ook voor haar vastleggen, deze mooie gebeurtenis. Maar alleen al tijdens het typen van dit verhaal word ik helemaal emo.