Op pad

Gister voor het eerst met mijn bord op pad geweest. Ik had alleen 's avonds tijd, en van tevoren vond ik dat niet zo'n relaxt idee. Er zouden helemaal geen andere klasgenoten op Katendrecht zijn, en dat vond ik ook best eng. Geen idee hoe het 's avonds zou zijn.

Uiteindelijk was het echt supertof. Iedereen reageerde heel leuk. De meesten wilden wel op de foto. En er kwamen meteen spontane gesprekken op gang over de buurt, hoe het is om er te wonen, over de reputatie, de komst van de nieuwe bewoners. Precies de onderwerpen die ik wilde bespreken/polsen, maar die ik niet zo botweg wilde aansnijden. Door dat gekke bord onder mijn arm, was meteen het ijs gebroken.


Het was ook lekker weer, dus er waren veel mensen op straat. De politie reed ook continu rond. Dat kwam eigenlijk over als zijnde overbodig. Het is een buurtje waar iedereen elkaar wel zo'n beetje kent. De sociale controle is op die manier vrij groot. Alhoewel ik betwijfel of mensen echt zouden helpen/ingrijpen als er wat gebeurt. Maar om dat echt te weten, ben ik er te weinig geweest.

In ieder geval heb ik een aantal fantastische platen geschoten. Het lijkt ook wel alsof Mini Me in iedere foto anders kijkt. Bij die grijpgrage neger lijkt het wel alsof ik een beetje als een boer met kiespijn sta te grijnzen, ha ha.. Echt fantastisch hoe hij helemaal into Mini Me is..

The making of..

Ik dacht dat bord effe snel in elkaar te plakken, maar dat viel behoorlijk tegen. Ben toch wel zo'n 5 uur fanatiek aan het knutselen geweest. Eerst een schaalmodel gemaakt voor het vouw- en toch staan-mechanisme. Intussen lag mijn alterego lekker op de bank te chillen..

Vooral het precies uitsnijden van het karton met mijn (botte) stanleymes was de hel. Maar goed, dan heb je ook wat. Enneh: echt op ware grootte he?

Maar welke foto dan?

Ik kwam er gewoon niet uit welke foto ik moet afdrukken voor dat grote bord. Ik wilde eigenlijk de niet glimlachende. Want dat was een beetje mijn houding tegenover Katendrecht. Ik voel me er niet op mijn gemak. Ik voel me er niet thuis. Ik vind het moeilijk om contact te maken met de mensen die er wonen. Zonder dat ik daar voor de academie naartoe gestuurd zou worden, zou ik dat namelijk ook niet doen. Dus ben ik maar even gaan fotoshoppen om te kijken welke versie van mij het best in de foto past. En ik kwam tot een verrassende conclusie. Die blije werkt gewoon veel beter. En het werkt beter met mensen dan in 'ruimten'.

En uiteraard kon ik het niet laten om ook een army of me te shoppen.. ha ha.. lijkt wel een invasie van aliens.

de shoot

Mischa heeft maar vast even wat plaatjes gemaakt voor een live size bord. Was erg grappig, vooral die wannabe hiphop pose, ha ha ha..

Paris of ik?

17 mei 08 - Tja, op zich vond ik het wel een grappig voorstel van Bart, mezelf fotograferen ipv Paris. Ik vond het ook wel erg grappig dat die garagehouder ineens met mij op de foto wilde ipv met haar. Maar het klopt toch niet helemaal bij mijn verhaal. Paris staat voor de nieuwe jup en de clash met de oude bewoners. Waar sta ik dan voor? Waarom zou ik mezelf daar in beeld willen brengen? Welke rol heb ik dan?

Paris, de ideologie

Eigenlijk wil ik met deze actie ook een ander beeld van Katendrecht neerzetten. Laten zien dat alle 'bad motherfuckers' ook wel in zijn voor een geintje. En eigenlijk best wel meevallen.

Maar aan de andere kant. Ik voelde me bij Tattoo Bob (zijn we ook even binnen gestapt), een stuk minder welkom. Daar werd ik gewoon genegeerd, want daar zijn ze natuurlijk te stoer.. En op straat werd ik op het Deliplein ook behoorlijk fanatiek nagefloten en toegeschreeuwd door een stel hitsige bouwvakkers. Wilde er later naartoe lopen, maar ze zagen er toch wel erg ruig uit. En met die wijdbeense pose van Paris onder mijn arm, leek me dat toch iets teveel vragen om moeilijkheden.

Hmm.. nu ik er zo over nadenk, zou het echt een geweldige gefilmde documentaire kunnen opleveren.. Mijn eigen vooroordelen, mijn angsten, de overwinning als ik toch weer bij mensen naar binnen stap. En daarna de reacties van hen, en de interactie die er ontstaat. Het 'Paris komt op Katendrecht wonen' is natuurlijk grote onzin. Maar wat het allemaal aan intermenselijke reacties oplevert, vind ik wel fascinerend. Als fotograaf kun je ook niet om jezelf heen. Misschien moet dat maar eens in beeld gebracht worden.

Paris en de grote beurt

Het was echt leuk wat er gebeurde in die garage. Maar ik vind niet dat het me gelukt is om alles op foto's vast te leggen. Er waren van die kleine dingen, die te snel gebeurden. Zoals een onderdelenkoerier op de brommer die het tafereel binnenreed tijdens de fotoshoot en hoofdschuddend het geheel gadesloeg. En vervolgens meteen weer weg scheurde, op naar de volgende klant.

Of de reacties en opmerkingen van de jongens van de garage ernaast die in de deuropening bleven staan. Of de commando's die de eigenaar van de garage riep naar de monteurs dat ze op moesten schieten met het maken van de foto's.

Eigenlijk had het leuker geweest om het geheel te filmen. Maar ik ben zelf teveel onderdeel van wat er gebeurt om het zelf te doen. Ik ben namelijk ook bezig om dat lompe bord op de juiste plaats te zetten, en om mensen te instrueren hoe ze moeten staan, of om het verhaal uit te leggen. Misschien moet ik eens polsen of er klasgenoten zijn die het willen vastleggen.

Paris op Katendrecht

Ben gister op pad geweest met Paris. Na even veilig oefenen in het centrum van de SS Rotterdam, kwamen we terecht in een garage (want haar cabrio moest voor een grote beurt). Het ijs was meteen gebroken. De eigenaar en de twee monteurs lagen helemaal in een deuk. Er kwamen nog een paar jongens van de andere garages kijken. Ze zagen de humor er wel van in, en iedereen wilde met haar op de foto (de eigenaar ook met mij trouwens, ha ha).

Dit was wel de reactie waar ik op hoopte. Iedereen kwam meteen los. Ik ben zelf een vreemde op Katendrecht, en zal er nooit tussen kunnen passen. Iedereen ziet meteen aan me op straat dat ik er niet hoor. Ik word aangestaard, nagefloten door gasten, vuil aangekeken door jonge meiden van de straat, wantrouwend bekeken door de bewoners van middelbare leeftijd en genegeerd door de rest.

Paris is daar de overtreffende trap van. Zij is de meest extreme tegenpool van 'de Katendrechter'. En door haar te introduceren, vallen meteen alle barrieres weg. Het is gewoon te absurd. En iedereen heeft wel een mening over haar.

'Waarom breng je haar hier heen? Ze heeft alleen maar slechte dingen gebracht', zei één jongen. Even later voegde hij er aan toe: 'Het is wel een stuk lekker vlees. Maar meer ook niet.'

Er komt in ieder geval wat los. Er ontstaat interactie. Toen ik verder wilde lopen, Katendrecht in, werd ik bij de volgende garage aangesproken: 'Hoe ben je verzekerd? Voorbij Las Vegas betaalt Nationale Nederlanden niet uit. Je kunt beter de andere kant op lopen'. Meteen een praatje, en ondanks de stoerheid, een goedbedoeld advies. En dat zijn de leuke dingen.

China: woonbeurs

Een woonbeurs waar een stuk of 20 enorme nieuwbouwprojecten aan de man werden gebracht. Allemaal met mooie maquettes en een batterij aan verkopers.

China: wachtruimte Centraal Station

China: halflege mall en sportafdeling

China: enorme kruispunten

China: fabriek

Hier worden machines voor veevoer gemaakt. Het was een enorm complex met zo'n 15 hallen als deze. Grappig dat China zich vooral richt op groeimarkten in nu nog laag ontwikkelde landen in Afrika, maar ook India en Bangladesh.

China: de bioscoop

China beelden 1

Voor iedereen die nieuwsgierig is naar wat ik heb gedaan in China: hier de selectie van 10 beelden voor het boek / de tentoonstelling. Uiteindelijk zullen er 6 over blijven (die selectie doen Karin en Marga).

Mijn thema was 'China op de groei'. En hier zie je de aanwas van appartementencomplexen.