Waarom leegstand

Vorige week (donderdag 4 okt) heb ik Jeugdherberg Ockenburg gefotografeerd. Een leegstaande jeugdherberg aangeraden door een goede vriend van mij 'want jij hebt toch wat met leegstaande gebouwen?' Inderdaad. Maar wat heb ik er eigenlijk mee? Ik moet maar eens voorbij de verwondering en de vinger leggen op het waarom.

Dus ben ik er eens goed voor gaan zitten de avond ervoor en kwam ik tot deze conclusie: het gaat mij vooral om de mensen die er zijn geweest. Om hoe zij het gebouw hebben beleefd, welke verwachtingen ze ervan hadden, welke dromen, frustraties en andere emoties ze er voelden. Ik wil eigenlijk herbeleven wat de gebruikers er beleefden.

Dat heb ik toch ook gedaan in de Klokkenberg door het verhaal van de patiënt te monteren onder mijn beeld. En in de serie van leegstaande gebouwen past voor mij gevoel ook heel erg de nog in gebruik zijnde fabriekshal in Sliedrecht waar ik eens als verslaggever voor een lokale krant doorheen stapte. Werknemers (waarschijnlijk de voormannen) hadden in die enorme loods ieder hun eigen hoekje compleet met bureau en metalen locker waarop dan een Playboy poster was geplakt. Ik zag die mannen daar helemaal zitten (compleet met stofjas). En die mensen zie ik eigenlijk ook in de leegstaande gebouwen als de kolchoz in Litouwen, de sloopwoningen in Spangen en het hotel in Bretagne.

Dus had ik in ieder geval een focus om Jeugdherberg Ockenburg mee te lijf te gaan. Hoe het precies ging worden, wist ik nog niet. Dat hing vooral af van wat ik er zou aantreffen.

Het werd in ieder geval wel de Mamiya.. Mijn Fotograferende Vriend (jawel, dezelfde doka purist die mij eerder dit jaar met mijn eerste en enige middenformaat zwart-wit rolletje had geholpen) had speciaal voor mij een kopietje gemaakt van de inlaadinstructie.. en was ook ter plaatse voor hulp en aanwijzingen..