Schippers: op zoek naar mijn beleving

Tja.. daar kom je dan thuis met een kleine 1200 foto's en nog steeds geen idee welk verhaal je nu precies wilt vertellen. Extra lastig is het, dat bij deze documentaire opdracht we ook nog eens geacht werden om de grenzen van de realiteit op te zoeken en te experimenteren met fictie.

Er is één heel voor de hand liggende manier om hier een fictie verhaal van te maken, en dat is door er een soort Brokeback Mountain verhaal van te maken aan de hand van de foto van de twee 'zoenende' matrozen. Ondersteund door foto's van het stoeien met de schipper. Maar dat wil ik die jongens echt niet aandoen. Ten eerste kan ik het tenover hen niet maken. En ten tweede vind ik het gewoon zonde van het verhaal en alle andere foto's die ik heb gemaakt.

Tijdens de reis en ook erna heb ik geprobeerd om los te komen van het verhaal om er van een afstandje naar te kunnen kijken. Dat maakt het selecteren van beelden en het abstraheren van het verhaal een stuk makkelijker. Maar dat lukt niet. Of ik de foto's nu een week of een maand in de kast leg, zodra ik ze bekijk zit ik voor mijn gevoel weer op de boot.

Een ander probleem waar ik tijdens het fotograferen ook al tegenaan liep, is mijn journalistieke blik. Zodra ik op locatie een camera in mijn hand neem, schiet ik in de reportage-modus. En het is nou juist de bedoeling dat ik een documentaire maak, dat ik er dus iets van mijzelf in stop: mijn eigen mening.